قصۀ عشق(1)

در زمانهای گذشته وقتی هنوز راه بشر به زمین باز نشده بود .

فضیلتها و تباهیها دور هم جمع شده بودند!

زکاوت گفت:بیایید بازی کنیم،مثل قایم باشک!

دیوانگی فریاد زد:آره قبوله،من چشم می زارم.

چون کسی نمی خواست دنبال دیوانگی همه قبول کردند !

دیوانگی چشمانش را بست و شروع به شمردن کرد:یک ...دو...سه...همه

به دنبال جایی بودند تا قایم شوند.

نظافت خودش را به شاخ ماه آویزان کرد.خیانت داخل انبوهی از زباله ها

مخفی شد.

اصالت به میان ابرها رفت وهوس به مرکز زمین به راه افتاد!

دروغ گفت که به اعماق کویر خواهد رفت اما به اعماق دریا رفت طعم داخل

یک سیب سرخ قرار گرفت.

حسادت هم داخل یک چاه عمیق رفت آرام ،آرام همه قایم شده بودندو...

دیوانگی همچنان می شمرد:هفتادوسه...هفتادو چهار...اما هنوز عشق

معطل بود و

نمی دانست کجا برود.

تعجبی هم نداره قایم کردن عشق خیلی سخته.

دیوانگی داشت به عدد صد نزدیک می شد که عشق وسط یه

دسته گل رز آرام نشست دیوانگی فریاد زد دارم میام .

همان اول کار تنبلی را دید.چون تنبلی اصلا تلاش نکرده

بود تا قایم شود.

بعد هم نظافت را یافت و خلاصه نوبت به دیگران رسید اما

از عشق خبری نبود،دیوانگی دیگر خسته شده بود.

که حسادت حسودیش شد وآرام در گوش او گفت:عشق در آن

سوی گل رز مخفی شده.

دیوانگی با هیجان یک شاخه از درخت کند و آن را با قدرت تمام

داخل گل رز فرو کرد.

صدای ناله ای بلند شد.

عشق از داخل شاخه های گل بیرون آمد دست هایش را جلوی صورتش

گرفته بود.

از بین انگشتانش خون می ریخت.

شاخه های درخت چشمان عشق را کور کرده بود.

دیوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت:

حالا من چه کار کنم چگونه می توانم جبران کنم.

عشق جواب داد مهم نیست دوست من، تو دیگه نمی تونی

کاری بکنی فقط ازت خواهش می کنم از این به بعد یار من باش

همه جا همراه من باش تا راه را گم نکنم.

از همان روز تا همیشه عشق و دیوانگی همراه یکدیگر به احساس تمام

       آدم های عاشق سرک می کشند.

دوش در حلقۀ ما قصۀ گیسوی تو بود

تا دل شب سخن از سلسلۀ موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می گشت

باز مشتاق کمانخانه ابروی تو بود

عالم از شور و شرعشق خبر هیچ نداشت

فتنه انگیز جهان غمزۀ جادوی تو بود

من سر گشته هم از اهل سلامت بودم

دام راهم شکن طره هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من که

                        که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

تنهای من سلام

تقدیم به او که حتی دوریش حس زندگی می بخشد،کسی که

تپشهای قلبش فاصله ها رادر هم می نورد و اوج زندگی را

قلم می زند.

کسی که کلامش اهورائی است وسکوت تلخش از مهری

شگرف خبر می دهد نگاهش به فروغ خداوندی شبیه است و

نجابتش از خورشید سر چشمه می گیرد.

باز از تو می نویسم ،توئی که چراغ زندگی را روشن

نمودی ودر قعر نا امیدی اوج صفا را معنی کردی.

من از تو می گویم:

از نیلوفر وحشی،یاس کبود،اطلسیهای سفید، از تو

غریب آشنا،از سینه ای چاک،عشقی آتشین و پاک.

نگو که با یاس های صورتی نسبتی نداری،با اقاقیها همسایه نبودی

و با آوای نم باران بر کویر حسرت دلم نباریدی وبادم مسیحائی

بر کالبد بی روحم ندمیدی.

ای مقدس ای دریائی،آبی بیکران وفا،در قله،ای مغرور سر فراز...

من زیباترین کلماتم را در گلدانی کاشته ام ،هر شب با احساسم آبیاری می کنم

ومنتظرم تو برگردی تا با هزار و یک عشق تقدیمت کنم،پاک و بی ریا،

ساده ولی زیبا

پس بیادم باش وفراموشم مکن ...

نور نقره فام ماه از ورای شاخ و برگ درختان کهنسال بر سطح

آب منعکس شده وبه همراه موجی که نسیم شبانگاه در آب به

وجود می آورد تصویر ماه با پیچ و تابی فریبنده به رقص

در آمده بود.دراین هنگام در حالی که من وتو در عالم بچگی

در کنار یکدیگر قرار گرفته بودیم من به تنها کسی که فکر میکردم

تو بودی...

با آن صورت کودکانه ی خود مدت ها به چشمان کهربای تو می نگریستم

اما تو ...

اما تو دریغ از یک نگاه ...

من در کوشش بودم تا دستان سردم را در میان دستان تو جای دهم

اما تو ...